Etykieta może wyglądać dobrze na rolce, a po kilku godzinach odkleić się od zimnego pojemnika, zabrudzonego kartonu lub plastikowej butelki. Przy zakupie nie wystarczy wybrać wymiaru i koloru. Trzeba dopasować materiał, klej, technologię druku i konstrukcję rolki do produktu oraz używanej drukarki.
Jakie etykiety wybrać?
Etykieta samoprzylepna składa się zazwyczaj z materiału wierzchniego, warstwy kleju oraz podkładu zabezpieczającego. Każdy z tych elementów wpływa na drukowanie, naklejanie i późniejsze zachowanie oznaczenia.
Etykiety papierowe są ekonomiczne i dobrze sprawdzają się na suchych produktach, kartonach oraz przesyłkach przechowywanych wewnątrz budynku. Papier może jednak chłonąć wodę, ścierać się i rozrywać.
Etykiety foliowe, na przykład z polipropylenu, polietylenu lub poliestru, lepiej znoszą wilgoć i kontakt z częścią substancji chemicznych. Są wykorzystywane między innymi na kosmetykach, butelkach, sprzęcie, pojemnikach wielokrotnego użytku oraz produktach przechowywanych na zewnątrz.
Przy wyborze sprawdź:
- materiał wierzchni;
- rodzaj i kolor powierzchni;
- grubość etykiety;
- klej;
- temperaturę naklejania;
- temperaturę użytkowania;
- odporność na wodę, oleje i chemikalia;
- technologię druku;
- średnicę tulei;
- maksymalną średnicę rolki;
- kierunek nawinięcia;
- odstęp między etykietami;
- zgodność z czujnikiem drukarki.
Klej trwały czy usuwalny?
Klej permanentny jest przeznaczony do długotrwałego połączenia. Nie oznacza jednak, że natychmiast po naklejeniu osiąga maksymalną przyczepność. Wiele klejów wiąże się z powierzchnią stopniowo.
Klej usuwalny pozwala zdjąć etykietę bez pozostawiania dużej ilości resztek. Sprawdza się na pojemnikach wielokrotnego użytku, sprzęcie wypożyczanym, dokumentach i produktach, na których oznaczenie ma być tymczasowe.
Dostępne są także kleje repozycjonowalne, pozwalające poprawić położenie etykiety krótko po aplikacji, oraz kleje przeznaczone do bardzo trudnych powierzchni.
Na przyczepność wpływają:
- rodzaj tworzywa;
- chropowatość powierzchni;
- kurz i tłuszcz;
- wilgoć;
- temperatura;
- promień zakrzywienia pojemnika;
- nacisk podczas aplikacji;
- czas od naklejenia do schłodzenia lub transportu.
Etykieta na mokrą butelkę wymaga innego kleju niż oznaczenie nakładane na suchy produkt, który dopiero później trafi do lodówki. Do chłodni i mroźni przeznaczone są kleje umożliwiające aplikację w niskiej temperaturze lub zachowujące właściwości po schłodzeniu.
Zwykły klej może mieć również problem z polietylenem, polipropylenem, gumą, silikonem oraz nierównym kartonem. Próbki trzeba naklejać na dokładnie taki materiał, jaki jest używany w firmie.
Etykieta termiczna czy termotransferowa?
Drukarka termiczna bezpośrednia tworzy obraz na specjalnym materiale reagującym na temperaturę. Nie wymaga taśmy barwiącej, dlatego obsługa jest prosta, a liczba materiałów eksploatacyjnych mniejsza.
Wydruk termiczny jest jednak wrażliwy na ciepło, światło, tarcie i część chemikaliów. Najlepiej sprawdza się przy etykietach o krótkim okresie używania, takich jak oznaczenia kurierskie, bilety lub etykiety magazynowe szybko zużywane w obiegu.
Druk termotransferowy wykorzystuje taśmę barwiącą, z której barwnik jest przenoszony na etykietę. Pozwala uzyskać bardziej trwały nadruk na papierze i materiałach syntetycznych. Jest odpowiedni do oznaczeń, które muszą pozostać czytelne przez dłuższy czas albo są narażone na ścieranie i zmienne warunki.
Do termotransferu trzeba dobrać nie tylko etykietę, ale również właściwą kalkę:
- woskową do wielu zastosowań papierowych;
- woskowo-żywiczną do większej trwałości;
- żywiczną do folii i trudnych warunków.
Zbyt mocna kalka może być niepotrzebnie droga, a zbyt słaba będzie się ścierała. Komplet trzeba testować razem z konkretną drukarką.
Co sprawdzić przy etykietach logistycznych?
Kod kreskowy musi być czytelny przez cały wymagany okres. Nie powinien być drukowany przy samej krawędzi ani przecinany zagięciem opakowania.
Na jakość odczytu wpływają:
- kontrast między kodem a tłem;
- rozdzielczość drukarki;
- szerokość kresek;
- puste pola po bokach kodu;
- stan głowicy;
- prędkość drukowania;
- jakość materiału;
- marszczenie etykiety;
- zabrudzenie lub laminacja powierzchni.
Przy dużej skali warto użyć weryfikatora kodów, a nie tylko aplikacji w telefonie. Skaner może odczytać słaby kod podczas testu, ale ten sam nadruk może zawieść po zabrudzeniu albo starciu części kresek.
Etykieta powinna mieścić wszystkie dane bez zmniejszania czcionki do nieczytelnego rozmiaru. W przypadku niewielkiego produktu można zastosować etykietę wielowarstwową lub dodatkowe oznaczenie na opakowaniu zbiorczym, jeżeli pozwalają na to przepisy dotyczące danej kategorii.
Materiały mające bezpośredni kontakt z żywnością podlegają wymaganiom dotyczącym bezpieczeństwa materiałów kontaktujących się z żywnością. Dotyczy to nie tylko głównego opakowania, ale również elementów, które mogą migrować do produktu w przewidywanych warunkach użycia.
Jak zamawiać etykiety bez kosztownych błędów?
Przed zapytaniem ofertowym przygotuj specyfikację obejmującą:
- dokładny wymiar;
- kształt i promień narożników;
- liczbę kolorów;
- materiał produktu;
- miejsce aplikacji;
- temperaturę podczas naklejania;
- warunki późniejszego użytkowania;
- wymaganą trwałość;
- rodzaj drukarki;
- parametry rolki;
- roczne zużycie.
Nie zamawiaj całorocznego zapasu bez próby. Kleje i materiały etykietowe mają określone warunki oraz okres przechowywania. Rolki składowane w wilgotnym lub gorącym magazynie mogą się wyginać, sklejać i gorzej przechodzić przez drukarkę.
Naklej próbki na suche, mokre, zimne i zabrudzone powierzchnie odpowiadające rzeczywistemu procesowi. Sprawdź je po godzinie, dobie i kilku dniach. Przeprowadź również próbę transportu i przechowywania.
Etykietę dobieraj do powierzchni i całego procesu, a nie do samego produktu. Dostawcy podaj temperaturę aplikacji, warunki magazynowania i rodzaj drukarki, a przed produkcją dużego nakładu wykonaj test na rzeczywistym opakowaniu.
